โอ้ว...พระเจ้าจอร์จ
posted on 30 Jul 2008 21:18 by cybermap
นี่คือรูปบ้านดิฉันเองค่ะ เป็นตึกเเถวหัวมุมถนนตรงสีลม
เผื่อครูปราชญ์มาจะได้ไม่หลงค่ะเพราะเเถวนั้นนานๆจะมีคนผ่านที
นี่เป็นมุมที่ถ่ายตอนเที่ยงวันเเล้วเเสงเข้าสว่างที่สุดเเล้ว
หวังว่าจะได้พบกันเร็วๆนะคะ
ด้วยความเคารพ
จาก ครูอุนอุน
หลังจากเขียนจดหมายสั้นๆเสร็จ ครูอุนอุนก็วางเเผนการทดลองเเละสมมติฐาน(?)ถึงวันงานเลี้ยงที่กำลังจะมาถึง เธอไม่ได้เเต่งเนื้อเเต่งตัวมานานเท่าไหร่เเล้วนะตั้งเเต่พิธีล้างบาปตอนเกิด ครูอุนอุนย่างเท้าอย่างเเผ่วเบาเลื่อนลอยไปตามห้องต่างๆในบ้านเพื่อหาอะไรก็ได้ที่เขาเรียกกันว่าเครื่องสำอางมาประทินโฉม
เธอผ่านห้องดนตรี อืม...เเน่ล่ะว่าขลุ่ยคงใหญ่เกินจะเอามาม้วนมวยผม
เธอผ่านห้องน้ำเเละเหลือบเห็นกระจก น่าเกลียดอะไรเช่นนี้ทั้งเมือกทั้งยุ่ง เอาละ คงต้องผสมยาบำรุงผมดีๆหอมๆซักหน่อย ครูอุนอุนพยักหน้าเล็กน้อยพอใจกับกลิ่นพื้นลาเวนเดอร์
เธอผ่านห้องครัว เครื่องดูดควันนี่ใช้เเทนไดร์เป่าผมได้ละนะ
เธอวนไปวนมาหลายรอบก็ยังหาสิ่งที่เรียกว่าเครื่องสำอางไม่ได้ซักที ที่สุดครูอุนอุนจึงตัดสินใจเยื้องย่างไปห้างพารากอน นี่มันอะไรกัน!!!น้ำหอมกลิ่นช็อคโกเเลต นี่สินะที่เขาเรียกว่าน่ารักน่ากิน(จำคนอื่นพูดมา) ครูอุนอุนจึงรีบกว้านมาอย่างด่วน อืม...เเต่ไปพิธีบูชายัณต้องสวยด้วยหรือ เธอก็ยังสงสัย เเต่ในเมื่อครูปราชญ์บอกว่าให้เเต่งตัวสวยๆเธอก็จะพยายามดูซักตั้ง ว่าเเล้วครูเคมีก็มุ่งหน้าไปยังเเผนกเครื่องสำอาง
พนักงานที่พารากอนนั้นน่ารักเสียจริง พูดคุยกับเธออย่างดี(นานๆจะเจอ)ถึงเเม้เสียงจะสั่นๆเล็กน้อย ครูอุนอุนนั่งบนเก้าอี้สูงเเละลองให้เหล่าพนักงานกลุ้มรุมเเต่งหน้า เสียงเจื้อยเเจ้วถกเถียงกันถึงโทนสีหรือชนิดเครื่องสำอางที่ครูอุนอุนฟังไม่รู้เรื่องดังอย่างต่อเนื่อง เเถมรู้สึกพนักงานจะเยอะขึ้นเรื่อยๆซะด้วยสิ
ครูอุนอุนเเอบเป็นสุขใจเล็กๆที่มีคนมากมายขนาดนี้ห้อมล้อม
ในที่สุดเหล่าพนักงานก็หยุดมือ อ้าปากค้าง เเละอุทานอย่างอัศจรรย์ใจ
ครูเคมีกำลังหันหน้าไปดูตัวเองในกระจก
"ว้าว....คุณคะ สว....ย.......................
เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งวิ่งมาเเล้วสะดุดกับกองถุงน้ำหอมกลิ่นช็อคโกเเลตจนหน้าคะมำ เเก้วโค้กในมือลอยหวือ
ตกลงบนหัวครูอุนอุน
สวย............ยยยย้ากกกก กรี๊ดดดด!!!!!!..........."
จบละกันนะ